NIEUW:

3 Artikelen
 


Spring 2007 issue of the USA Body Psychotherapy Journal honoring Stanley Keleman for his lifework

 

New CD and DVD of Stanley Keleman’s presentations in England and Germany 

 

 

DEPRESSIE

De Somatisch-Emotionele verbinding.
Eenvoudige oefeningen, die helpen jezelf te managen en vaak gestelde vragen

Een interview met Stanley Keleman
door Terrence MacClure

"Het in staat zijn je gedrag te beïnvloeden is doel van de oefening. We hebben het hier over depressief en panisch gedrag. Je hersenen beïnvloeden je lichaam en je emotionele leven door  haar houdingen te verschuiven . Houdingen zijn emotionele en fysieke vormen. Dit is, voor een deel, de neurofysiologie van emotioneel gedrag. De oefeningen zetten deze dialoog tussen hersenen en de musculaire houding voort met de nadruk op het managen van depressie en paniek". Uit het interview

Introductie

Depressie en paniek zijn woorden, die tegenwoordig steeds meer in gesprekken gebruikt worden: "Ik ben klinisch depressief", "Ik werd onlangs panisch wakker", "Ik had weer een paniek attaque". Een dichter, die onlangs dit fenomeen waarnam, zei: "men heeft het gevoel.......een catastrofe vindt plaats in het psychisch landschap"

Men heeft het volgende geobserveerd: "Ik heb gehoord, dat in de vroegere tijden, mensen de leeftijd bereikten van honderd jaar. In onze tijd zijn we uitgeput op de leeftijd van 50 jaar. Komt dit door verandering van omstandigheden of is het de fout van mensen?" (4500 B.C.) Misschien is het een tijdelijk probleem.

Tijdens het zoeken naar materiaal over depressie en paniek en het interviewen van verschillende psychiaters en psychofarmacologen, kwam ik in aanraking met het werk van Stanley Keleman. Hij is formative psycholoog, die, gedurende 30 jaren een specifieke en esthetische taal van het lichaam heeft ontwikkeld en wel de "somatische psychologie".

Zijn somatische psychologie leent zeer weinig van andere psychologische theorieën. Je kan het bijvoorbeeld niet vergelijken met Jung of Freud. Maar enige aanwijzingen van deze pioniers zijn toch in Keleman's werk terug te vinden: van Freud zijn "anatomie is bestemming" en van Jung zijn "als je een instituut wilt creëren, maak het dan zo gedesorganiseerd als mogelijk is." 

Keleman verstaat anatomie als gedrag en gedrag als anatomie. Hij gebruikt woorden als "organiseren" en "desorganiseren", als hij een cliënt in en uit zijn situatie begeleidt. Hij kan je vragen, "in wat voor laag ervaar je dat?", verwijzend naar het systeem van huid/zenuwstelsel, het musculaire systeem, of de weke organen. En terwijl Freud en Jung het uiteindelijk over bepaalde zaken eens zouden kunnen zijn geworden, staat bij Keleman de "somatische verbeelding" centraal: beelden en dromen, die de processen weergeven van de zich altijd vormende lichamelijke bestemming.

Het blijkt dat somatische psychologie een boel te vertellen heeft over depressie en paniek. Citerend uit zijn laatste interview in een Yoga tijdschrift zegt Keleman: "een belangrijk element in mijn werk is het ontwikkelen van manieren om mensen te helpen om te gaan met de altijd bestaande menselijke conditie van hulpeloosheid. Lijden komt voort uit de ervaring van machteloos te zijn t.a.v. hulpeloosheid. Op het moment, dat we begrijpen dat leven vorm organiseert, hebben we de keuze ons te identificeren met de vormer of met de vorm".
In dit interview focust Keleman op de vormen van depressie en paniek

Interview

Ik ben zeer geïnteresseerd in hoe jouw "somatisch-emotionele" praktische oefeningen werken en hoe zij depressieve en panische individuen helpen. Maar op de eerste plaats hoe definieer jij, als een somatische opvoeder, depressie?

Depressie is een identiteit. Het is een wijze van in de wereld zijn. Depressie is een wijze van jezelf gebruiken, welke een gedragspatroon veroorzaakt, waar je op de één of andere manier mee leeft of waar je, om ermee te leven, mee worstelt. Het wordt een levensstijl.

Is het een levensstijl en niet een korte termijn reactie?

Het is nodig om onderscheid te maken tussen iemand met een depressieve karakter en de persoon die lijdt aan een situationele vorm van depressie: iemand die zich heeft teruggetrokken vanwege een verlies is niet werkelijk in een depressieve toestand ofschoon we het een depressieve toestand noemen. Zij zijn in een wachtfase en gaan om met hun verlies, zij proberen de wond van een verscheurde relatievorm te herstellen. Dit is niet hetzelfde als de persoon, die de depressieve organisatie gebruikt als identiteit en als een wijze om in de wereld te zijn nl. klagend, zich verloochenend, de belofte van de toekomst ontwrichtend, het zichzelf weloverwogen kleiner maken of ineen krimpen als een organisatie van de persoonlijkheid. Dit is niet eenvoudigweg een reactie vormen.

De openingszinnen van 'Annie Hall' demonstreert dit klagende en verloochende deel als een wijze om in de wereld te zijn. Het gaat als volgt: "....twee oude dames zijn op een vakantieoord in de "catskills". De ene zegt "Dit voedsel is vreselijk", en de andere zegt, "en in zulke kleine porties" Dan zegt de verteller, "dat is nou precies hoe ik het leven ervaar."

Dat is de houding van mensen met de filosofie van: "Ik ben sceptisch" of "Ik ben cynisch", welke in werkelijkheid een depressieve houding tegenover het leven verbergt. Het is een terughouden en kleinere porties nemen.

Hoe gebruikt een depressief individu zich zelf, zodat het tot dit alles leidt en waarom zouden zij dat doen?

Je kunt begrijpen waarom ze dit doen, door te begrijpen dat depressie de psychologie is van "underwhelmed" zijn (opwinding dempen) en paniek de psychologie is van "overwhelmed" zijn (overstroomd worden door opwinding). Zij staan met elkaar in relatie. Het is een continuüm. Aan de ene kant is er extreme "underwhelming" - depressie, aan de andere kant is er extreme "overwhelming" - paniek, en daartussenin heb je gradaties. Al deze gradaties en extremen zijn lichaamsvormen. Somatische vormen. Elke vorm bepaalt jouw ervaring van depressie en paniek.

Om zich te beschermen tegen "overwhelmed" worden of in paniek raken begint een persoon zichzelf te gebruiken door zich iets stil te houden, te wachten, zich nog meer stiller te houden, te verstijven, zich samen te knijpen, zich samen te persen en dan te verdichten. Elke vorm van bevriezen is een begin van depressie, het continuüm beweegt zich dan in de andere richting. Je kunt zeggen, dat een persoon, die geschrokken is en zichzelf bevriest als antwoord op "overwhelmed" worden, al in het andere uiterste van depressiviteit is. Zij zijn nu "underwhelmed". Zo gebruiken ze zich. Het patroon is compressie en samenpersen

Dus jezelf op deze manier gebruiken heeft een functie. Het kan een antwoord zijn op "overwhelmed" worden en in paniek raken. Wat is paniek vanuit somatische opvoeding bezien ? 

Het eerste antwoord op elke vorm van stress of uitdaging is altijd opwinding, opgewonden worden. Opgewonden zijn betekent meer prikkeling, meer activiteit. Als opwinding niet te containen (houden) is, als de opwinding van een dusdanige intensiteit is dat de grenzen niet in staat zijn om dat wat beschikbaar is voor zichzelf te organiseren, zullen we "overwhelmed" worden, we zullen ons bewegen naar ongebonden vloeistofachtige paniek. Paniek is "een van de weg af geraken". Paniek is een situatie waar niet genoeg vorm is. Er is teveel prikkeling. 

Wanneer er teveel prikkeling is, is er geen vorm. Depressie is een poging om de ongevormde prikkeling te onderdrukken, te managen. Artiesten zijn goede voorbeelden hiervan. Kurt Cobain komt in mijn gedachten. Hij bewoog zich in de richting van isolatie en winterslaap door constant teveel opwinding. En toen werd hij alleen gelaten. 

Wanneer je begint met het desorganiseren van de somatische aspecten van depressie is er het gevaar van te weinig vorm en men raakt in paniek. Je verlaat het uiterste van een puls. Depressie heeft een functie en je hebt te leren begrijpen wat deze functie is. Evenals sommige gradaties van paniek en angst een functie hebben.

Dit lijkt mij een dilemma. Eén zijde is in paniek en angst en de andere is depressie en kwelling, beide zijn niet gewenst maar beiden hebben elkaar nodig om elkaar te reguleren. En om de zaak nog erger te maken is het je identiteit.

Ja, dat is zo. Het is één van de centrale dilemma's in het omgaan met depressie. Zij zitten gevangen in het conflict tussen hun angst om vloeibaar te worden: te desorganiseren, ongebonden te worden, te opgewonden te zijn, te lekken, en hun angst om te verstarren en te verdichten in een niet te veranderen klomp. Dus zitten ze vast in een plaats waar ze bang zijn om ontvankelijk te zijn, en houden zij zich vast aan hun niet ontvankelijk zijn.

Eén van de doelstellingen in somatische vorming is om iemand te helpen zich te vormen. Maar ook om iemand te helpen zijn basiservaringen - hoe zij hun opwinding ondersteunen, hoe zij over een probleem denken en hoe zij, met deze levensstijl, een actie willen plannen - opnieuw te ervaren en te gebruiken. Je gebruikt al deze functies, je probeert niet alleen maar te veranderen, of een herinnering of pijn op te roepen of een verwonding of kwetsing in een ander kader te plaatsen. 

Je maakt niet alleen maar de sluier van de depressie minder zwaar.

Als je, gebruikmakend van welke methode ook, alleen maar de sluier van de depressie minder maakt, vindt je nergens beschreven hoe je hier kunt zijn, nadat je deze cyclus hebt opgeheven. Onze huidige voorstelling is dat als je de repressie opheft, of als je de persoon stimuleert en hun repressieve stemming opheft, of als je ze ertoe krijgt om te praten over hun gevoelens en ontmoetingen die hen deprimeren, daar een kant en klare vorm is, die tevoorschijn springt, als een duveltje uit een doosje en die dan zegt: "hier ben ik, niet langer gedeprimeerd, in staat daar buiten te functioneren".

Dit is minstens een illusie. Kompressie, verdichten of depressie middels het verhinderen van belichaming belemmert de wijze waarop wij onszelf in sociale en persoonlijke situaties gebruiken. Dit houdt in dat er een soort niet gebruikte of ongebruikte atrofie eronder ligt. Iets is niet geoefend geworden.

De situatie waar Oliver Sachs in terechtkwam bij deze mensen die in coma waren en verstard waren door langdurige hersenontsteking, was opwinding op korte termijn en een terugvallen in een zelfs nog ergere collaps.

Ik wil graag iets helder hebben daar er overal over gepraat wordt. Jij hebt cliënten, die soms Prozac geprobeerd hebben, en ik breng het hier omdat ik denk dat wat jij erover zegt relateert aan een wezenlijk onderdeel van je werk.

Ik heb een paar mensen die Prozac nemen. Ik zou je geen stuiver willen geven voor sommige van hun sessies. Terwijl zij praten over stemmingsveranderingen neem jij de inhoud en de toepassing van hun inzichten waar. Het is alsof ze naar een interessante film zijn gegaan. De noodzaak om jezelf opnieuw te belichamen is weg en dus krijg je, daar de noodzaak weg is, dat inzicht en de mogelijkheid om te communiceren het genoegen is. Zij zijn daarmee gelukkig. Niets hoeft zichzelf te reorganiseren. Zij voelen zich beter. Zij zeggen dat er een verandering in de stemming is. "Ik ben niet in orde, maar het maakt het aanvaardbaarder". En dit is de kern: het blijven doen van de dingen, die ze goed gedaan hebben, niet om te reorganiseren en opnieuw te leren. Ik ontken niet, dat er tijden zijn, dat dit nodig is. Ik ontken alleen dat het effect het zou hebben.

Het is waar dat er ziektes zijn die biochemisch veroorzaakt worden. Dat zijn ziektes, die gebaseerd zijn op dopamine en serotonine. Wat mensen buiten beschouwing laten is dat een gebruikelijk antwoord op een situatie, wanneer je jezelf wilt controleren bijvoorbeeld als iemand naar je schreeuwt, is om jezelf kleiner te maken en om jezelf terug te nemen.
Het lichaam zendt dan twee signalen naar de hersenen: verdichten, waardoor de dopamine of serotonine stopt, en het zendt meer epinephron, om op te laden en opgewonden te worden. En dus moet deze musculaire houding van het beginnen zich te verstijven nog meer versterkt worden om het "overwhelmed" worden door zijn eigen epinephron te stoppen. Dit put tenslotte het chemische middel uit dat ons alert en geprikkeld houdt en je raakt uitgeput en gedeprimeerd. De chemische verstoring wordt niet alleen intern  veroorzaakt door een knoeien in de fysiologie van de hersenen, maar het is ook een signaal van de musculaire houding in antwoord op een situatie.

Eén van je therapeutische modellen heeft mijn speciale aandacht. Je verwijst ernaar als de "Vijf Stappen", of de "Hoe Oefening", of "Het Belichamen Oefenen" of "een Somatisch-Emtioneel Oefenen" of eenvoudigweg als "Een Oefenen". Hoe relateert dit oefenen of dit principe met depressie en paniek?

Het doel van de oefening is om in staat te zijn een invloed te hebben op je eigen gedrag. In deze speciale situatie praten we over depressief en panisch gedrag. Je hersenen beïnvloeden je lichaam en je emotionele leven door zijn houdingen te verschuiven. Houdingen zijn emotionele en fysieke vormen. Dit is gedeeltelijk de neurofysiologie van emotioneel gedrag. De oefeningen zetten deze dialoog tussen hersenen en de musculaire houding voort met de nadruk op het managen van depressie en paniek.

Ik zal een gedeprimeerde vorm in verbinding brengen met de vijf stappen. In deze persoon beweegt alles zich naar binnen, zich verdichtend en zich samenpersend. Zij knijpen zich samen en verstijven zichzelf misschien als een verdediging tegen overweldigd (overwhelmed) worden. Zij hebben, door zich te verdichten, teveel vorm. Het identificeren van en weten wat er gebeurt en wat je doet is de eerste stap. Ik heb het je zonet verteld. Stap twee is dat meer te doen. Verdicht jezelf iets meer. Je hebt nu, bewust en opzettelijk, een extra deel van het groter patroon gecreëerd. Stap drie houdt in dat je, dat wat je doet, iets minder doet, nog minder en nog minder. In stap vier wacht je slechts. Incuberen. En in stap vijf ontdek je wat je hebt geleerd en hoe dat je dagelijks leven kan beïnvloeden.

Het kiertje dat je hebt gecreëerd door gebruik te maken van jouw depressieve patroon, dat meer te doen en het dan te minder te doen, koppelt terug naar de hersenen. En het vertelt de hersenen: "Ik deed dit en ik ontdeed wat ik deed. Ik managede mezelf." Dit begint eventueel een effect te hebben op het meer globale patroon in de hersenen. Jezelf beter voelen is niet het doel. Jezelf managen is! In het bijzonder met de extremen.

Wat verwacht je gewoonlijk bevestigd te zien als je met iemand op deze manier werkt?

Wanneer je iemand vraagt het te ontdoen door het meer te doen en dan minder ben je gestapt in hoe een persoon een depressieve wijze van in de wereld-zijn moet reorganiseren. En het probleem waar ze in terechtkomen, is, zoals ik steeds weer zeg, dat hun ongevormd deel geen vorm heeft. Er zijn geen paden voor acties. Mensen hebben geen structuur om zich anders te verhouden en dit hulpeloos patroon handhaaft de depressie.

Wanneer je iemand helpt zich te vormen, wat bedoel je daar precieus mee?

Het vinden van de passende gedragsvorm in de situatie van die persoon. Een passend gedragsvorm vinden om de opwinding en vitaliteit, die hun leven kan genereren, te containen. Dit betekent het hebben van neuro-musculaire en emotionele coördinatie om nieuwe expressie en gebaren in relaties te organiseren.

Wat is precies het gevaar van het desorganiseren van iemands depressieve identiteit?

Wanneer je begint te werken met iemand, in het leren omgaan met de depressieve organisatie, is er het speciale gevaar namelijk dat door het iets desorganiseren van samenpersen en compactheid de dreiging ontstaat van teveel stimulatie en opwinding. Zij zullen, uit angst overspoeld te worden, antwoorden met een toename aan compactheid. Dus wordt het noodzakelijk te begrijpen, dat jij als therapeut de toestemming van de patiënt, namelijk het aan jouw vertellen dat zij zich beter voelen zodat jij je gerechtvaardigd voelt om door te gaan met jouw handeling, niet nodig hebt. Het vereist het accepteren van de misère of van het klagen daar het de functie heeft om zowel zichzelf te kunnen uitdrukken als om een opwindingsniveau te handhaven zodat dit hen niet overspoelt.

Hier zie je het belang van de oefening: doe het meer, doe het minder. Het idee van minder doen is om in staat te zijn de (elektrische)weerstand juist zo te draaien dat het licht dat ontstaat een passend licht is en niet een te grote sprong. Omdat elke keer wanneer je een te grote sprong maakt je het risico loopt met een depressieve reactie te antwoorden. Je moet er mee eens zijn dat minder meer is en dat samenpersen een persoonlijkheidseigenschap is, een wijze van zich organiseren om in de wereld te zijn. Hoe te komen tot de condities om dat te vormen, in plaats van proberen jezelf te bevrijden van de wijze waarop je jou leven hebt georganiseerd, is het managen van je basis processen.

Als je het somatisch oefenen gebruikt, hoe managed iemand zijn paniek wanneer er geen vorm is om mee te beginnen. Ik bedoel er is ongevormde prikkeling, is het niet? Prikkel je jezelf meer en dan minder, etc.?

Strategisch gezien zal jezelf verstarren om jezelf een emotionele vorm te geven. Je moet jezelf met opzet een stevige hanteerbare vorm geven, die niet samengeperst is en die ook een klein stukje van de paniek wegneemt. Je kiest een vorm om de paniek iets minder te maken, om niet vloeibaar te worden en om niet in elke richting weg te stromen.

Kan teveel rigiditeit je verdoven?

Teveel kan zo verdovend zijn dat er niets meer te prikkelen valt. Daarom leer je, in jouw situatie, de nuances van deze vormen. Het is tevens nuttig om te weten dat je soms paniek nodig hebt. Het is daar. En met goede redenen.

Het is, in mijn ogen, interessant dat veel mensen, wanneer ze, in eerste instantie, antidepressiva nemen, aangeven dat ze opgewonden, nerveus, paniekerig en soms gefragmenteerd zijn. De depressie kan weg zijn, maar nu zijn ze in paniek. Ik zou zeggen, dat ze nu aan de ongevormde zijde van je continuüm zijn. Zij hebben minder stevigheid en lichaam. En dan krijgen dikwijls deze zelfde mensen in hun paniek een tranquillizer om met deze angst om te gaan. Deze tranquillizer geeft hun meer lichaam, binnen jouw continuüm; minder gefragmenteerd. Het is interessant om te zien dat het biochemische management of jongleren hetzelfde continuüm heeft. Het belangrijkste wat gemist wordt is de ontwikkeling van de persoonlijke bewuste beïnvloeding die jouw educatie lijkt te geven.

De interne omgeving verandert door middel van een antidepressiva. Een andere olie in de auto. Een andere octaan gas. Maar de structuur is daar misschien niet voor gebouwd. De structuur is niet werkelijk veranderd. De auto zelf is niet veranderd. Deze persoon kan belangrijke inzichten hebben, communiceert waarschijnlijk goed, maar weet niet hoe op een genoeg diepgaande wijze, een ander gedrag te organiseren.

Ik moet hier zorgvuldig zijn maar mijn algemene indruk is dat de meeste psychofarmacologen niet precies weten hoe hun stuff werkt. Dat is okay. Zij schijnen een algemeen idee te hebben. Zij weten dat het tenslotte in de hersenen eindigt. En de hersenen is het orgaan dat zij proberen te beïnvloeden. Hoe relateren en beïnvloeden jouw vijf stappen de hersenen?

We praten hier over het opnieuw vormen en opbouwen van de hersenen. Eén van de centrale ingrediënten is dat deel van de hersenen te mobiliseren dat met name met winterslaap en remming te maken heeft. Het is bijna alsof de receptor- en de motorische- uiteinden uitgeknepen zijn en de synaptische verbinding of het middelste gedeelte samengedrukt is en overactief. Het gaat primair om het opnieuw tot leven brengen van de verkeersstroom in het reticulaire activeringssysteem (Vert.: dat gedeelte van de hersenen, welke het "bewustzijnsniveau" regelt). We kijken naar de centrale hersenstam -midden hersenen mechanismen, die we minder willen samenpersen en het herstellen van een corticale relatie.

Stel een persoon raakt, gedurende depressieve en panische perioden, vertrouwd met zijn eigen somatische vormen. Hun gebruik. Welk voordeel hebben zij?

Eventueel leren zij om niet teveel samengeperst en overgevormd te zijn tijdens depressie. De oefening van samenpersen helpt. Wat inhoudt dat zij meer ontvankelijk zijn. Gedurende panische perioden leren zij eventueel zichzelf een passende vorm te geven, d.w.z. een container of een kanaal voor expressie die het mogelijk maakt met deze opwinding om te gaan. En misschien is het een leegmaken of rennen.

Dat herinnert mij aan Woody Allen als hij zegt, "ik heb slechte reflexen, want ik werd eens overreden door een auto toen twee jongelui mij ervoor duwden." Waarschijnlijk een slecht voorbeeld voor een scenario van onaangepaste vorm in de situatie.

Juist!

De vijf stappen zijn duidelijk geen onbewust zoet tegengif. Het lijkt ook niet snelwerkend. Desondanks weet ik dat depressieven, paniekers en iedereen op dat continuüm zich vroeg of laat beter willen voelen en de top eraf willen hebben. En ik kan sommigen zelfs horen zeggen, "instant gratificatie duurt te lang". Wat heb jij te zeggen op deze houding en urgentie?

De "vijf stappen oefening'' geeft geen "bevrijding". Het ontwikkelt de mogelijkheid om te "leven met" en te reorganiseren. Het ontwikkelt je wils-mogelijkheid. Het geeft je een passende vorm voor een situatie. En dat is een totaal ander verhaal.

Een ingekort dagboek dat is gehouden door een cliënt, die aan depressie leed en die de oefeningen deed.

De somatische emotionele oefening, welke mij het meest heeft geholpen, ken ik als een "druk" oefening. Het versterken en het verminderen van dat wat met mijzelf gebeurt tijdens paniek of depressie. Ik begon de oefening, drie jaar geleden, elke morgen te doen, maar nu doe ik het niet meer zo formeel maar overal. Ik begon met het doen van duidelijk zichtbare bewegingen, maar nu zijn de "druk-bewegingen" micro bewegingen geworden. Niemand merkt dat ik ze doe zelfs als ze me recht aankijken. Maar, van binnen, lijken de bewegingen heel dramatisch en groot.

In één van mijn depressieve vormen: ik bevroor, mijn concentratie is gefragmenteerd: ik loop op en neer, pak de telefoon op en blader door papieren. Mijn paniek is hier een antwoord op een dreigende depressie en soms is het andersom. Vaak weet ik niet of ik depressief ben of bang. Het is een verschrikkelijke ervaring. Ik heb ontdekt dat ik mij automatisch verstijf en onderdruk om om te gaan met de gefragmenteerde concentratie. Het kan zijn dat ik zelfs niet weet dat ik het doe en het pas een paar dagen later merk en me afvraag wat er aan de hand is.

Toen ik voor het eerst begon ontdekte ik dat het desorganiseren van de depressie meer angst opriep. Dus deed ik het niet zoveel. Ik schijn in staat te zijn te leven met een grotere hoeveelheid angst. De hoeveelheid angst, welke mij tegen de muren op deed vliegen, stoort mij niet meer zo.

Hier zijn de stappen die ik doe bij het begin van depressie

Stap één: Ik zoek uit wat er gebeurt. Gewoonlijk verstijf ik mijn buitenkant. Ik ben rigide. Een milde angst

Stap twee: Ik maak mijzelf een beetje meer rigide. Ik vraag mijzelf ook af waarom ik rigide zou zijn. Misschien zijn daar goede redenen voor. Misschien is er iets wat me bang maakt en waar ik op dit moment niet mee om kan gaan.

Stap drie: Ik bouw de rigiditeit, die ik zo juist heb toegevoegd, een klein beetje af. Dan nog een beetje meer. Gewoonlijk maak ik verschillende kleine niveaus van "rigide". Deze wijze van "in stukjes doen" geeft me een gevoel van management van al deze kleine stappen.

Stap vier: Wacht. Ik ben in een soort incubatie. Gewoonlijk zijn er enige pulsaties. Ik vraag me af of ik iets ongedaan heb gemaakt, naast dat wat ik met opzet heb gemaakt. Ben ik banger? Ben ik depressiever? En zo ja, wat dan nog? En zo nee, wat is er veranderd? Was het een oude gewoonte?

Stap vijf: Wat is anders? Soms hou ik er niet van om mijn angstig gezicht van paniek te laten zien. Tevens wil ik niemand mijn sprekende gezicht van "gedeprimeerdheid" laten zien. Maar na het doorlopen van de vijf stappen, soms alleen maar achter mijn bureau zittend, ben ik minder geneigd te verbergen wat gaande is. Ik spendeer minder energie in het maskeren. Het is zoals het is. En ik kan daar in het openbaar mee leven.

De belangrijkste configuratie waar ik altijd steeds weer tegenop loop, is "wat is er eerst"? Met andere woorden, ik kan er depressief uitzien maar het maskeert een heleboel angst. Dus dat is misschien goed. Of ik kan gek zijn en misschien is dat zoiets als het voelen aankomen van een storm. Ik ontdek altijd dat wanneer ik de ene uit elkaar haal ik de ander overhoud dus heb ik geleerd beide te managen. Het verbazingwekkende is dat ik behoorlijk veel weet over hoe depressie en paniek in mijn lichaam zijn georganiseerd. Maar dat koste enige tijd. In het begin deed ik verschillende keren, in kleine stukjes, de vijf stappen om het effect te leren kennen.

Vaak gestelde vragen over de somatisch-emotionele oefening

Kan ik verwachten, dat ik me beter voel als ik de oefeningen doe?

Als jij je emotionele vorm verandert verschuif je jouw stemming. Je kunt verwachten dat je de deur opent naar emotionele mogelijkheden en naar een bepaalde speelruimte. We zijn niet op zoek naar het jezelf beter voelen maar naar het beïnvloeden van de speelruimte van je emotionele expressie.

Wat bedoel je met "managen"?

Het doel van de oefening is de kleine stappen van vorm naar vorm te veranderen, die de graden van depressie en paniek veroorzaken. Als je hebt bepaald dat jezelf samendrukken een bepaalde wijze is die bijdraagt aan jouw depressie, dan zal je, door jezelf meer en dan minder samen te drukken, je dat een gevoel geven van het managen van een klein kiertje welke je met opzet hebt gecreëerd.

En waarom zou dat nuttig zijn?

Het kleine kiertje dat je hebt gecreëerd - door het oppakken van hetzelfde depressieve patroon en dit meer en minder te doen- beïnvloedt de hersenen. En het vertelt de hersenen, "ik deed dit meer en ik heb vervolgens ongedaan gemaakt wat ik deed. Ik heb mijzelf gemanaged." Dit begint, eventueel een effect te hebben op het meer globale depressieve patroon. Herinner je jezelf beter voelen is niet het doel. Zelfmanagement is!

Wat gebeurt er als ik me slechter voel?

Je hebt misschien te intensief geparticipeerd in de oefeningen. Je kunt bijvoorbeeld je te intensief hebben gespannen. Dit is een teken om het minder te doen. Een andere reden waarom jij je tijdelijk slechter voelt is dat je jezelf uit de verdoving haalt van het musculaire deel van de depressieve houding. Deze ervaring verhoogt je bewustzijn van de depressieve houding. Dit heeft te maken met het jezelf opnieuw oriënteren over hoe in feite jij jezelf samendrukt. Na een tijdje zal minder doen het gevoel van teveel spasticiteit en contractie van het patroon doen verminderen.

Hoe vaak moet ik de oefeningen doen?

Een algemene regel is het in zeer kleine stukjes te doen. Het te oefenen gedurende een paar minuten per keer. Doe het dan verschillende keren gedurende een tijdsperiode - 8 tot 9 keer per dag gedurende 2 tot 3 minuten per keer. Dit begint een patroon te ontwikkelen, van binnenuit, dat comfortabel aanvoelt en uiteindelijk wordt het iets automatisch, je functioneert eenvoudigweg in het minder jezelf samendrukken en jezelf containen.

Is er een ideale vorm?

Veel mensen proberen te zeggen dat er een ideale vorm is. Ik zeg steeds weer dat er geen ideale vorm is. Er is een weten hoe je jezelf gebruikt en er is een weten en herkennen van de vorm die je een gevoel van comfort geeft.

Waarom helpt zelfmanagement?

Zelfmanagement - in staat te zijn jezelf te beïnvloeden - is belangrijk omdat het een gevoel van eigen vermogen herstelt. Het geeft de persoon een herkend en blijvende mogelijkheid zich te beïnvloeden. En dit vermindert het gevoel slachtoffer van jezelf te zijn. Een deel van paniek en depressie is dat iemand niet in staat is zich te managen. In staat te zijn iets met jezelf te doen - iets meer doen en dit minder doen - herstelt het gevoel van in staat te zijn jezelf te beïnvloeden. En dit maakt het patroon van paniek en depressie minder zwaar.

Hoe effectief zijn de oefeningen?

Het doen van de oefeningen is een oefening. Je probeert je gedrag te beïnvloeden. Er zijn vele factoren in elke situatie die ons diep raken en je kunt niet alle mogelijkheden binnen een situatie kennen. Ik zou willen zeggen dat ik deze oefeningen zeer nuttig heb gevonden in het helpen van vele mensen. Ik wens je succes.

Terrence MacClure is een schrijver en een video producer in Berkeley.

Voor vragen en informatie: gine.dijkers@planet.nl

The contents of this site are copyright© 1999, Stanley Keleman
All Rights Reserved.